dinsdag 17 april 2018

Piece by piece • Sketchbook update

The rain
Keeps on falling
Until the riverbanks of the soul can't hold it anymore
And then it will overflow
In colours you have never seen before

Ken je dat gevoel, dat je hoofd bijna overstroomt? Dat je tot in de puntjes van je vingers en tenen vol zit met een bepaalde drang naar iets, met in je hoofd losse flarden van woorden en ideeën, maar je weet gewoon niet hoe je dat alles in godsnaam bijeen moet rapen tot één groot totaalplaatje? 
Het voelt alsof alle honderden ingrediënten voor je op een aanrecht staan, maar je het recept er niet bij hebt gekregen. Of dat je een Ikeakast in elkaar moet zetten zonder de gebruiksaanwijzing. Juist ja, onbegonnen zaak. 

Soms heb ik het idee dat het dan helpt om dat grote idee even los te laten, hoe lastig ook, en gewoon per puzzelstukje aan de slag te gaan. Om gewoon even een uurtje gedachteloos met een klein schetsje of gedichtje bezig te zijn, zonder dat er meteen een heel project aan vast zit. Het hoeft niet perfect, en dat is best een geruststelling. 










Makes sense?                                                   
Verder lezen

zondag 15 april 2018

Twee jaar later



Het is gek hoe dingen in twee jaar tijd opeens compleet anders kunnen zijn. En het is ook gek dat zoveel eigenlijk nog precies hetzelfde is.

'Nee, natuurlijk mag je die niet zien', zei ik tegen mijn vriendin die over mijn schouder meekeek terwijl ik beschermend mijn armen over mijn telefoon heen legde. Enkele momenten daarvoor had ik het webadres van deze pagina ingetikt, niet wetend of ik het ergens in al die tijd nu uit de lucht had gehaald of niet. Niet dus. Maar no way dat ook maar iemand dit mag zien, dacht ik, cringegehalte tot de max dit.

Gek genoeg voelt het toch anders, nu ik alles op mijn gemak teruglees. Het voelt alsof ik een heel klein kijkje neem in mijn brein van twee jaar terug en ik gniffel om de woorden die ik gebruik. Ik glimlach om mijn schetsboekposts met tekeningen waar ik toen, ondanks dat ik constant het woord 'geklieder' gebruik, eigenlijk best wel tevreden mee was. Ik vergelijk ze in mijn hoofd met mijn schetsboek van nu en ik zie de verandering in mijn manier van tekenen en schilderen. Ik zie verandering in mijn manier van doen en denken, hoe subtiel ook.

En ergens ben ik ook wel trots.


Twee dagen geleden werd ik negentien en man dat klinkt oud. Ik denk dat dat volwassen gevoel nooit helemaal zal komen. Ik hoor het van iedereen om me heen, maar dat vind ik niet erg eigenlijk. Ik hoef niet alles te weten en alles te durven, want dan kan ik alles nog uitproberen. Dingen doen zonder te weten hoe of wat, en we zien wel hoe het uitpakt.

Ik herken mezelf nog in de 16-jarige die deze blog aanmaakte, ik heb dezelfde drang naar het creëren van iets unieks. Om niet gewoon te zijn, maar iets te betekenen en iets te doen.
Nee, geen nieuwe blog voor mij, want dat is niet nodig.
En nu heb ik het woord 'ik' ook wel weer genoeg gebruikt.

Welkom bij Chapter 2.0

Verder lezen
|