Gedachten in een gifje

Verder lezen

Twee jaar later

Het is gek hoe dingen in twee jaar tijd opeens compleet anders kunnen zijn. En het is ook gek dat zoveel eigenlijk nog precies hetzelfde is.

'Nee, natuurlijk mag je die niet zien', zei ik tegen mijn vriendin die over mijn schouder meekeek terwijl ik beschermend mijn armen over mijn telefoon heen legde. Enkele momenten daarvoor had ik het webadres van deze pagina ingetikt, niet wetend of ik het ergens in al die tijd nu uit de lucht had gehaald of niet. Niet dus. Maar no way dat ook maar iemand dit mag zien, dacht ik, cringegehalte tot de max dit.

Gek genoeg voelt het toch anders, nu ik alles op mijn gemak teruglees. Het voelt alsof ik een heel klein kijkje neem in mijn brein van twee jaar terug en ik gniffel om de woorden die ik gebruik. Ik glimlach om mijn schetsboekposts met tekeningen waar ik toen, ondanks dat ik constant het woord 'geklieder' gebruik, eigenlijk best wel tevreden mee was. Ik vergelijk ze in mijn hoofd met mijn schetsboek van nu en ik zie de verandering in mijn manier van tekenen en schilderen. Ik zie verandering in mijn manier van doen en denken, hoe subtiel ook.

En ergens ben ik ook wel trots.

Twee dagen geleden werd ik negentien en man dat klinkt oud. Ik denk dat dat volwassen gevoel nooit helemaal zal komen. Ik hoor het van iedereen om me heen, maar dat vind ik niet erg eigenlijk. Ik hoef niet alles te weten en alles te durven, want dan kan ik alles nog uitproberen. Dingen doen zonder te weten hoe of wat, en we zien wel hoe het uitpakt.

Ik herken mezelf nog in de 16-jarige die deze blog aanmaakte, ik heb dezelfde drang naar het creëren van iets unieks. Om niet gewoon te zijn, maar iets te betekenen en iets te doen.
Nee, geen nieuwe blog voor mij, want dat is niet nodig.
En nu heb ik het woord 'ik' ook wel weer genoeg gebruikt.

Welkom bij Chapter 2.0

Verder lezen

Vakantiegevoel

De wereld is stil. Niet het vervelende soort stil, maar het fijne, bijna rustgevende stil. Het is alsof alles en iedereen slaapt en ik als enige nog wakker ben. Het is een van die avonden waarop ik spontaan zin krijg een wandeling door de door de maan opgelichte straten te maken en alleen het geluid van mijn eigen voetstappen over de grijze stoeptegels te horen. Mijn hoofd is leeg, vrij van vervelende hersenspinsels en stress, want de toetsweek is eindelijk voorbij. Hoewel de vloer in mijn kamer nog bezaaid is met boeken, schriften en losse rondslingerende papieren en er alleen een paadje van de deur naar mijn bed nog vrij is kan ik de vakantie al bijna voelen. Ik hoef alleen nog twee projectweken te doorstaan en het kaftpapier eindelijk van mijn boeken te scheuren. Alsof het ingepakte cadeautjes zijn, ironisch.

Ik blader door mijn schetsboekje dat naar mijn idee nog veel te leeg is. In mijn hoofd vormen zich losse ideeën waar ik me niet precies een beeld bij in kan denken, maar ik weet dat ik daar in de vakantie eindelijk alle tijd van de wereld voor zal hebben. Bakken wil ik ook, allerlei receptjes die ik her en der tegen ben gekomen, maar er de tijd niet voor had ze te verwerkelijken. Het feit dat ik er zelfs toe in staat ben het koken van pasta te laten mislukken (vraag me niet hoe), zegt wel dat ik wat meer bak-ervaring op mag doen. Ondertussen heb ik wel na een keer of honderd de kunst van het brownies bakken uit zo'n dr. Oetker verpakking onder de knie, maar goed, daar zal ik het op een gegeven moment ook wel niet meer mee overleven, al zijn ze nog zo lekker.

Ik kijk naar mijn handen die op de een of andere manier altijd onder de penstrepen zitten, maar vandaag zijn ze leeg. Ik heb nog geen pen aangeraakt en dat zal ik de komende acht weken maar nauwelijks doen. Die gedachte is fijn. Geen school... vakantie! Nou ja, bijna dan.

Hebben jullie ook zo'n zin in vakantie?

-Tine

Verder lezen

The art of creativity

Sometimes creativity is being your own canvas. If you can't paint the world the way you want it, turn it the other way around and dare to let earth, water and sky color in your skin for you.

Creativiteit heeft waarschijnlijk voor iedereen een andere betekenis. Of misschien beter verwoord, creativiteit wordt door iedereen op zijn eigen manier net iets anders ervaren, opgedaan en geuit. Misschien vind je het enorm creatief hoe iemand een boek heeft geschreven met een verhaallijn die in de verste verte niet lijkt op wat je tot nu toe gelezen hebt, of misschien vind je de zoveelste replica van een schilderij van Van Gogh wel bijzonder creatief, hoewel er daar waarschijnlijk al duizenden van zijn -maar déze ene heeft zulke mooie details.

Heel vaak zie ik dingen voorbij komen waarvan ik denk: hoe kómen ze erop? Neem bijvoorbeeld van die pinterest creaties (je ziet nu vast zo'n perfecte diy of receptje voor je, hou dat beeld even vast), die toch altijd mislukken als je zelf eens een poging waagt ze na te maken. Ik probeer ze bij voorbaat al niet, van die ingewikkelde to good to be true (of in dit geval moeilijk in plaats van goed) diy frutseltjes. Dan zeg ik tegen mezelf dat ik zoiets toch niet kan en al zeker nooit zelf kan bedenken, daar ben ik nu eenmaal niet creatief genoeg voor. Ik neem wel een pak appeltaartmix van de supermarkt waarmee ik wél instaat ben een eetbaar taartje in elkaar te flansen.
Maar als ik er dan nog eens over nadenk en bedenk dat ik sowieso al geen knutsel- of keukenprinses ben is het zo gek nog niet dat ik daar eigenlijk helemaal niet zo creatief in ben.

Maar goed, met in gedachten dat ik toch nooit het nieuwste kersen-meloen-cheesecake recept uit zal vinden (deze combinatie van ingrediënten alleen al is waarschijnlijk niet te eten), bedenk ik me ook dat creatief zijn niet per se creërend, origineel zijn of zelfs maar mooi hoeft te zijn. Creativiteit kan je overal in stoppen en overal uit halen. Creativiteit is out of the box denken (ook weer zo'n lekker begrip dat iedereen anders interpreteert) en creativiteit is een kunst op zich.

'The art of creativity' is de titel van deze post, en eigenlijk vind ik dat zelf ook al een beetje vaag klinken. De creativiteit van creativiteit, had ik ook kunnen zeggen (maar eerlijk, dat klinkt wel een beetje stom). Want eigenlijk komt het erop neer dat ik het al knap bijzonder vind als je überhaupt creatief kunt zijn, maakt niet uit op welk vlak. En ik denk ook dat wij mensen vaker creatief zijn dan we zelf denken en zelfs al lukt het je niet dat super ingewikkelde pinterest cakerecept te maken en lijkt het achteraf meer op een in elkaar gezakte pudding, dan heb je er toch nog iets van weten te maken en al kom je er daarna achter dat je per ongeluk een heel pak boter in plaats van een halve hebt gebruikt, dan heb je ook maar mooi uitgevonden dat dat toch écht niet te eten is. Per ongelukke (ik heb echt geen idee of dat een woord is) creativiteit vind ik immers ook creativiteit.

En dan kom ik vervolgens onvermijdelijk toch ook op het cliché dat iedereen toch wel ergens goed in is. De een kan prachtig schrijven (en maakt mij daarmee heel jaloers), terwijl de ander tekent alsof er een foto afgedrukt staat. Je creativiteit kwijt kunnen aan iets waar je goed in bent en daar steeds beter in worden vind ik heel bijzonder.
Ik zei schreef het al, creativiteit is een kunst opzich en dat is hoe ik het in mijn geval het best verwoord (want mijn schrijfkunsten zijn soms een beetje beperkt).

The art of creativity, ik laat het voor zichzelf spreken.

Wat zien jullie als creativiteit?

Verder lezen