Twee jaar later

Het is gek hoe dingen in twee jaar tijd opeens compleet anders kunnen zijn. En het is ook gek dat zoveel eigenlijk nog precies hetzelfde is.

'Nee, natuurlijk mag je die niet zien', zei ik tegen mijn vriendin die over mijn schouder meekeek terwijl ik beschermend mijn armen over mijn telefoon heen legde. Enkele momenten daarvoor had ik het webadres van deze pagina ingetikt, niet wetend of ik het ergens in al die tijd nu uit de lucht had gehaald of niet. Niet dus. Maar no way dat ook maar iemand dit mag zien, dacht ik, cringegehalte tot de max dit.

Gek genoeg voelt het toch anders, nu ik alles op mijn gemak teruglees. Het voelt alsof ik een heel klein kijkje neem in mijn brein van twee jaar terug en ik gniffel om de woorden die ik gebruik. Ik glimlach om mijn schetsboekposts met tekeningen waar ik toen, ondanks dat ik constant het woord 'geklieder' gebruik, eigenlijk best wel tevreden mee was. Ik vergelijk ze in mijn hoofd met mijn schetsboek van nu en ik zie de verandering in mijn manier van tekenen en schilderen. Ik zie verandering in mijn manier van doen en denken, hoe subtiel ook.

En ergens ben ik ook wel trots.

Twee dagen geleden werd ik negentien en man dat klinkt oud. Ik denk dat dat volwassen gevoel nooit helemaal zal komen. Ik hoor het van iedereen om me heen, maar dat vind ik niet erg eigenlijk. Ik hoef niet alles te weten en alles te durven, want dan kan ik alles nog uitproberen. Dingen doen zonder te weten hoe of wat, en we zien wel hoe het uitpakt.

Ik herken mezelf nog in de 16-jarige die deze blog aanmaakte, ik heb dezelfde drang naar het creëren van iets unieks. Om niet gewoon te zijn, maar iets te betekenen en iets te doen.
Nee, geen nieuwe blog voor mij, want dat is niet nodig.
En nu heb ik het woord 'ik' ook wel weer genoeg gebruikt.

Welkom bij Chapter 2.0

Verder lezen

After the rain • Photography

 Als kleine pareltjes komen regendruppels met duizenden tegelijk uit de hemel vallen. De lucht is grijs en wolken vormen een overkapping die eens in de zoveel tijd enkel een klein straaltje zonlicht doorlaat. Water stroomt door de dakgoten en over het zeil van paraplu's die ter bescherming uit de kasten tevoorschijn zijn gehaald. Tegen de avond toont de hemel haar stille kant. De laatste druppels vallen en de natte wereld om ons heen is het enige dat overblijft. 

'Tine, laat jij de hond nog even uit?', roept mijn moeder vanuit de keuken. Ik weet al bij voorbaat dat ik toch geen keuze heb, dus zuchtend trek ik mijn jas van de kapstok. Datzelfde moment krijg ik een ingeving. Ik ren de trap op, gris mijn camera van de stoel die vol met kleding ligt (iedereen heeft wel zo'n rommelstoel, toch...?) en ben binnen enkele seconden weer beneden, opeens een stuk vrolijker dan daarvoor. 

Als een echte multitasker ben ik vervolgens enthousiast naar buiten gestapt en maakte ik foto's met om mijn rechterarm een hondenriem en in mijn handen een camera.

Lekker iemand anders' heg fotograferen.

Ik vond een slak, of eigenlijk, mijn hond vond een slak. Daarbij komt ook dat mijn hond het liefst op van alles kauwt (waaronder slakken). Op het nippertje wist ik het slakkenbeestje van de ondergang te redden.

Hoi, meneer hommel. Fijn dat je zo stil bleef zitten toen ik foto's probeerde te maken.

Die camera in mijn handen voelt soms nog steeds een beetje onwennig aan, máár ik begin het al een beetje onder de knie te krijgen. Het helpt dat bloemen, brievenbussen en heggen niet van die onverwachtse bewegingen maken (zie je het al voor je?). Hommels bakken daar helaas iets minder van, of misschien beter verwoord, ik bak er niet zoveel van wild bewegende hommels te fotograferen. Ach, volgende keer beter.

-Tine

Verder lezen

Lazy sunday afternoon • Schilderen

Gewapend met een kop thee, kwasten, schetsboekjes en waterverfpalet zitten ik en mijn zusje op zondagmiddag aan de keukentafel. Ik aan de ene kant, zij aan de andere. We dopen onze kwasten in de plastic bekertjes die als verfwaterpotjes dienen en met een rustig muziekje op de achtergrond dansen onze kwasten over het papier, terwijl buiten regen zachtjes tegen de ramen tikt.

Door Leonie (mijn zusje)

Door mij

Ik blijf het fijn vinden om te schilderen en ik merk ook dat hoe vaker ik kleine werkjes maak, hoe minder perfectionistisch ik erover ben. Beetje uitgeschoten bij de neus? dan wordt die nu gewoon iets groter in plaats van dat ik de hele tekening meteen maar tot een propje maak en met een boogje in de prullenbak mik. Het hoeft niet per se perfect te zijn, ik vind het nu juist leuk om te zien hoe mijn schetsje eruit zal komen te zien als ik per ongeluk de ogen of de mond net iets anders gepositioneerd heb dan ik vooraf gewild had. Misschien kom ik er ooit nog eens helemaal vanaf, dat perfectionisme (maar gok er maar niet op).

Schilderen jullie ook wel eens in je vrije tijd?

- Tine

Verder lezen

Een high tea in het zonnetje

Op zijn Engels een heuse high tea houden, dat leken mij en mijn vriendin wel wat om onze verjaardag mee te vieren. Afgelopen woensdag trokken we dus enthousiast de ovenhandschoenen uit de kastjes om als volleerde keukenprinsessen (maar dan iets meer het omgekeerde van dat) heerlijke hapjes op tafel te toveren. De dag van tevoren sloegen we al allerlei soorten pakken mix in, want zelf beslag maken zie ik mij dan nog weer net niet doen. zodat we de ochtend voor het high teaen de keuken onveilig konden maken. Letterlijk en figuurlijk, er zijn geen branden uitgebroken, maar de keuken eindigde bezaaid met suiker en scherpe messen die overal rondslingerden en ik verbrandde mijn arm aan een ovenplaat terwijl ik gewoon handschoenen aan had, maar dat terzijde. 

Met de hulp van mijn zusje (die in tegenstelling tot mij en mijn vriendin wel gewoon met ovens, messen en mixers om kan gaan) hebben we een tafel vol met heerlijke zoetig- en hartigheden klaar weten te zetten waar we later die middag met de rest van ons vriendengroepje lekker van hebben zitten genieten in het zonnetje dat besloot dat het eindelijk weer eens tijd was voor een beetje warmte in Nederland. En dat was het ook wel zo onderhand, leve het warme weer zonder regen.

Mocht je je afvragen wat er in die superdeluxe uitziende minicakevormpjes zit die mijn zusje heeft gemaakt (ik had heel graag gezegd dat ik het zelf had gedaan maar ehm, hopeloos geval hier), het zijn kleine stukjes brownie en minicupcakes met bosvruchtjes erin en daarbovenop een beetje botercrème met granaatappelpitjes die we blijkbaar nog ergens in de vriezer hadden liggen. Daaromheen liggen appelflapjes die ik wel zelf heb gemaakt (ik lijk nu heel trots maar dat ben ik eigenlijk ook wel) en we hebben qua hartigheden nog wrapjes en sandwiches weten te maken.

Voor de vorm hebben we er met de tweeëntwintig graden die het buiten was nog maar een kopje thee bij genomen, maar voor de rest was het sinaasappelfruitwater vooral populair.

Aan het eind van de middag was álles op. Echt alles. En ik maar denken dat we te veel hadden ingeslagen. Misschien heb ik ons vreetvermogen onderschat, maar ik hou het er wel gewoon op dat het vast erg lekker was en dat het daarom allemaal op was, klinkt een stuk leuker.

Welke hapjes zouden jullie zelf bij een high tea maken?

Verder lezen

Mijn niet perfecte tekenboekje • Update #1

Ik voel de ogen van mijn zusje op mijn tekenboekje rusten. 'Wat wórdt dat ooit?'. Ehm. Ja. Bomen eigenlijk. Maar met die opmerking begin ik zelf ook te twijfelen of het er nou meer als bomen of bergen uitziet. 'Bergen', zeg ik daarom maar gewoon. 'Oh, ik vind het er eigenlijk meer op bomen lijken', zegt mijn zusje dan. Korte stilte. 'Dan worden het wel gewoon bomen', mompel ik, me nog dieper over mijn schets buigend. Met een beetje verf hier en daar gaat het misschien nog ergens lijken. Hoop ik.

Kijk, als dit een gewoon schetsboekje was had ik die bladzijde er al lang uit gescheurd, maar sinds ik in een optimistische bui besloot dat ik nooit iets uit dit specifieke boekje mag scheuren (zie deze post) is dat geen optie. Hooguit een beetje gummen. Wel jammer dat dat met verf niet werkt.
Toch heb ik tot nu toe, perfectionistisch als ik misschien ook ben als het om tekenen of schilderen gaat, de verleiding weerstaan.
Nu het vakantie is heb ik lekker veel tijd om eens flink wat te kliederen in mijn boekje. Ik heb zelfs mijn kleurpotloden er eens bij gepakt en ook mijn schilderspalletje weer uit de kast getrokken.

(Update: het zijn bomen geworden)

Bij het maken van de laatste tekening had ik weer even het idee dat ik op de basisschool zat. Lekker even gedachteloos kleuren (of moet ik zeggen krassen) met potloden van baggerkwaliteit die ik ergens in een hoekje van mijn kamer vond, maar waarvan je dat niet eens meer door hebt als je er eenmaal mee bezig bent. 

Het is niet zo'n lange update dit keer, maar deze vakantie kom ik vast nog wel ergens aan meer tekentijd toe. Je kunt ook mijn nieuwe instagram account in de gaten houden (doe net alsof je deze zeer subtiele reclame niet opmerkt) voor kleine teken- en schilderupdates en meer .

Houden jullie een teken/schilder/creatief boekje bij? Ik vind het leuk om jullie creaties ook te zien!

Verder lezen