After the rain • Photography

 Als kleine pareltjes komen regendruppels met duizenden tegelijk uit de hemel vallen. De lucht is grijs en wolken vormen een overkapping die eens in de zoveel tijd enkel een klein straaltje zonlicht doorlaat. Water stroomt door de dakgoten en over het zeil van paraplu's die ter bescherming uit de kasten tevoorschijn zijn gehaald. Tegen de avond toont de hemel haar stille kant. De laatste druppels vallen en de natte wereld om ons heen is het enige dat overblijft. 

'Tine, laat jij de hond nog even uit?', roept mijn moeder vanuit de keuken. Ik weet al bij voorbaat dat ik toch geen keuze heb, dus zuchtend trek ik mijn jas van de kapstok. Datzelfde moment krijg ik een ingeving. Ik ren de trap op, gris mijn camera van de stoel die vol met kleding ligt (iedereen heeft wel zo'n rommelstoel, toch...?) en ben binnen enkele seconden weer beneden, opeens een stuk vrolijker dan daarvoor. 

Als een echte multitasker ben ik vervolgens enthousiast naar buiten gestapt en maakte ik foto's met om mijn rechterarm een hondenriem en in mijn handen een camera.

Lekker iemand anders' heg fotograferen.

Ik vond een slak, of eigenlijk, mijn hond vond een slak. Daarbij komt ook dat mijn hond het liefst op van alles kauwt (waaronder slakken). Op het nippertje wist ik het slakkenbeestje van de ondergang te redden.

Hoi, meneer hommel. Fijn dat je zo stil bleef zitten toen ik foto's probeerde te maken.

Die camera in mijn handen voelt soms nog steeds een beetje onwennig aan, máár ik begin het al een beetje onder de knie te krijgen. Het helpt dat bloemen, brievenbussen en heggen niet van die onverwachtse bewegingen maken (zie je het al voor je?). Hommels bakken daar helaas iets minder van, of misschien beter verwoord, ik bak er niet zoveel van wild bewegende hommels te fotograferen. Ach, volgende keer beter.

-Tine

Verder lezen

Een high tea in het zonnetje

Op zijn Engels een heuse high tea houden, dat leken mij en mijn vriendin wel wat om onze verjaardag mee te vieren. Afgelopen woensdag trokken we dus enthousiast de ovenhandschoenen uit de kastjes om als volleerde keukenprinsessen (maar dan iets meer het omgekeerde van dat) heerlijke hapjes op tafel te toveren. De dag van tevoren sloegen we al allerlei soorten pakken mix in, want zelf beslag maken zie ik mij dan nog weer net niet doen. zodat we de ochtend voor het high teaen de keuken onveilig konden maken. Letterlijk en figuurlijk, er zijn geen branden uitgebroken, maar de keuken eindigde bezaaid met suiker en scherpe messen die overal rondslingerden en ik verbrandde mijn arm aan een ovenplaat terwijl ik gewoon handschoenen aan had, maar dat terzijde. 

Met de hulp van mijn zusje (die in tegenstelling tot mij en mijn vriendin wel gewoon met ovens, messen en mixers om kan gaan) hebben we een tafel vol met heerlijke zoetig- en hartigheden klaar weten te zetten waar we later die middag met de rest van ons vriendengroepje lekker van hebben zitten genieten in het zonnetje dat besloot dat het eindelijk weer eens tijd was voor een beetje warmte in Nederland. En dat was het ook wel zo onderhand, leve het warme weer zonder regen.

Mocht je je afvragen wat er in die superdeluxe uitziende minicakevormpjes zit die mijn zusje heeft gemaakt (ik had heel graag gezegd dat ik het zelf had gedaan maar ehm, hopeloos geval hier), het zijn kleine stukjes brownie en minicupcakes met bosvruchtjes erin en daarbovenop een beetje botercrème met granaatappelpitjes die we blijkbaar nog ergens in de vriezer hadden liggen. Daaromheen liggen appelflapjes die ik wel zelf heb gemaakt (ik lijk nu heel trots maar dat ben ik eigenlijk ook wel) en we hebben qua hartigheden nog wrapjes en sandwiches weten te maken.

Voor de vorm hebben we er met de tweeëntwintig graden die het buiten was nog maar een kopje thee bij genomen, maar voor de rest was het sinaasappelfruitwater vooral populair.

Aan het eind van de middag was álles op. Echt alles. En ik maar denken dat we te veel hadden ingeslagen. Misschien heb ik ons vreetvermogen onderschat, maar ik hou het er wel gewoon op dat het vast erg lekker was en dat het daarom allemaal op was, klinkt een stuk leuker.

Welke hapjes zouden jullie zelf bij een high tea maken?

Verder lezen

Eerste probeersels met de Canon 1200D • Photography

'Oh, had ik nou maar zo'n echte spiegelreflexcamera!', ik hoorde het mezelf elke keer weer zeggen wanneer ik bij memorabele fotomomentjes alleen mijn telefoon uit mijn zak kon toveren om taferelen vast te leggen die toch écht voor een mooie spiegelreflex weggelegd waren. Een mooie portretfoto, een van de vele foto's die ik van mijn hond schoot of een boeket prachtige bloemen komen toch net even iets minder mooi uit met een mobieltjescamera dan met die van een proffessionele.

Gelukkig kan ik mij sinds woensdag officieel de trotse bezitster van mijn eigen spiegelreflexcamera noemen. Als echt amateurtje klikte ik er de afgelopen dagen lekker op los om alle knopjes te ontdekken en uit te testen. Met onderstaande foto's als eerste resultaat. Ik zal er vast om lachen over een tijdje, maar hé, zonder beginnersgestuntel kom je er nooit!

Wat denken jullie van mijn eerste kiekjes met de spiegelreflex?

Verder lezen