woensdag 20 juni 2018

Terug naar nu • Projectje



Normaal doe ik het nooit (sporten, ben je gek), maar vandaag ga ik naar buiten om een stukje te rennen. Niet hardlopen, maar gewoon rennen. En mijn hoofd leegmaken. Ik hobbel over de onverharde paadjes langs de weilanden en het water, steeds sneller en net zo lang tot ik niet meer kan. De lucht is donker en na vijf minuten begint het te regenen. Binnen enkele ogenblikken plakt het gele shirt dat ik van de week kocht, puur en alleen omdat ik altijd zo vrolijk word van geel, doordrenkt met water tegen mijn lijf.
Ik vind de regen niet vervelend, want ik vind het fijn om de koele druppels op mijn blote armen te voelen en poeltjes te zien maken in de klei op de grond. Het water in de rivier naast me is opeens gevuld met duizenden kringetjes. Als ik om me heen kijk zie ik de dorpse natuur, en in de verste verte geen mens te bekennen. 



Ik vind het steeds fijner om soms even van die momentjes te pakken waarin ik compleet alleen ben, zonder telefoon, met een boek, tijdschrift, mijn camera of gewoon even alleen mezelf. Een jaar geleden lachte ik nog om het concept van mindfulness. Onzin, dacht ik. Ik wilde me niet eens verdiepen in de precieze betekenis van die 'zweefteverij'. Maar zie, hier zit ik nu toch even volledig uit mezelf een potje mindful te doen, terwijl ik me intussen nog altijd een nuchter persoon kan noemen. 

Het afgelopen jaar ben ik veel veranderd, ik merk het aan alles. De middelbare school heb ik achter me gelaten en op de universiteit is een wereld voor me open gegaan. Ik ben me bewuster van mezelf, maar ook van het feit dat ik nog lang niet weet wie ik echt ben of wat ik echt wil, maar het is leuk om steeds kleine dingetjes te ontdekken. 

Oude patronen doorbreken en meer stilstaan bij kleine momentjes helpen me echt bij dit hele ontdekken. In mijn hoofd zit een soort projectje: 'Ik maar dan anders'. Meer doen wat ik leuk vind, minder doen wat altijd zo lekker veilig is en meer doen wat ik misschien een beetje eng vind. Maar toch nog dicht bij mezelf blijven. 



Dit artikel is een klein beginnetje, maar ik wil nog iets verder uitweiden en uitleggen wat ik precies van plan ben. Eerst even alles in mijn hoofd op een rijtje. Of zal ik het zo zeggen: 'even lekker zweverig en mindful doen', dan komt er vanzelf wel iets zinnigs uit rollen :)

En dan nu de vraag van vandaag:

Op een schaal van 1 tot 10, hoe graag ren jij buiten door een stortbui in je favoriete gele shirt?
1 is 'Tine ben je wel helemaal lekker' (nee) en 10 is 'Ik sta nu buiten in mijn favoriete gele shirt nat te regenen, echt intens genieten dit'.




Verder lezen

zaterdag 9 juni 2018

Woorden die er wel bij pasten


Geïnspireerd op dit korte filmpje van So Sonia, wiens video's altijd kleine kunstwerkjes zijn.


Ze was hier eerder geweest. Je kon het nog zien aan de geplette grassprieten die haar schoenen in de bloemenzee hadden achtergelaten. Ze plaatste haar blote voeten zorgvuldig op precies dezelfde plek en sloot haar ogen. Diep uit haar borst kwam een laag geluid, een melodie die haar ter plekke te binnen schoot, die paste bij hier. Er was kalmte. In haar hoofd en buik en benen. Het was niet moeilijk om te glimlachen, en dus deed ze dat, eerst met haar mondhoeken en daarna ook met haar ogen. Ze voelde dat ze glimlachte met haar hele lichaam, ook al wist ze dat dat eigenlijk niet kon.
En toch was het niet hetzelfde.


Is het mogelijk om een moment in de tijd een tweede keer mee te maken? Precies op dezelfde manier? Ze tuurde door haar wimpers en keek voor het eerst verder dan ze al die keren daarvoor had gedaan en dat was het moment waarop ze besefte. Echt besefte. Ze besefte zich dat de grassprieten overal even groen waren, dat de madeliefjes die tot hoever ze kon zien allemaal net zo in de wind dansten als degene die ze al achter zich had gelaten. En ze besefte zich dat het zetten van een stap vooruit niet eng was omdat alles daar nieuw was maar omdat zij zelf in wezen anders was. Dit moment voelde vertrouwd onvertrouwd omdat alles hetzelfde was behalve zij. En dat was het moment waarop ze voor het eerst haar voeten op durfde te tillen en niet achter maar voor haar neer liet komen.

Het gras voelde verfrissend maar niet koel, want de zon had er al die tijd op geschenen, alsof ze warm verwelkomd werd. Haar lichaam glimlachte opnieuw en ze kreeg de neiging om nog een stap te zetten, want hoewel achter goed voelde voelde vooruit beter, en dus deed ze dat. En daarna nog een keer, en nog een keer, net zo lang tot ze niet liep maar rende en het voelde alsof ze vloog. Ze was hier nog nooit geweest, want het gras stond nog recht overeind, maar ze plaatste haar voeten zorgvuldig op de groene sprieten.
Ze was hier niet eerder geweest, en het was een beetje eng, maar het enige dat ze ervoor hoefde te doen was blijven ademen.


Ken jij de filmpjes van So Sonia al?

(Zo nee, ga je als de wiedeweerga abonneren :))

Verder lezen

woensdag 6 juni 2018

One point perspective


Soms beeld ik me in dat mijn hoofd een kamer is vol ladenkastjes. In de laden zitten herinneringen, ideeën en gedachten. Sommige laatjes blijven altijd dicht, andere maak ik heel vaak open, maar de inhoud blijft altijd hetzelfde. Ik kan de laatjes wel bijvullen, maar hier zit de moeilijkheid, of misschien juist schoonheid ervan: dat kan ik niet alleen.


Een paar weken terug zei een vriendin tegen me: 'Als je erover nadenkt zijn tegenstellingen helemaal geen tegenstellingen, maar in principe juist gelijk aan elkaar'.
Ik zal je eerlijk vertellen, daar miste ik de logica even van. Ze probeerde het me vervolgens uit te leggen. Maar zoals ik zelf ook vaak genoeg ervaar, soms zijn woorden niet toereikend.

Vanmiddag kwam ze erop terug. Ze gaf me een eigenlijk heel simpel metafoor dat me even aan het denken zette.

'Imagine a hill. Any hill. And then imagine someone standing at the bottom and someone else standing at the top. The person at the bottom will say that this hill is going upward, and the person at the top will say that this hill is going downward. Those are two opposites but no matter how you describe the hill, it still just remains the same thing. Opposites is all a matter of perspective but it doesn’t actually change anything about the world itself. In the world we live in, opposites don’t exist.' (klik op de quote om naar het artikel op haar blog te gaan)

We denken allemaal in kaders, en soms vinden we laatjes in ons hoofd die we vergeten waren of nooit eerder openden, maar de inhoud, en daarmee de mogelijkheden tot een ander perspectief, blijft gelimiteerd. Dat, tenzij we soms eens in de laatjes van iemand anders' hoofd mogen kijken.

De keren dat je een realisatiemoment hebt van 'wauw, zo heb ik nooit eerder gedacht', vind ik de leukste momenten. En elke keer als je zo'n momentje hebt, groeit je eigen kader weer een stukje. Het is niet zo zeer moeilijk, soms hoef je alleen maar iets simpels als een vraag te stellen om je perspectief iets bij te schaven.


Lezen, kijken, vragen, luisteren. Een kijkje in iemand anders' hoofd kost niet zoveel als je denkt.

Is er iets dat jouw eigen perspectief de afgelopen tijd heeft veranderd?


Verder lezen

donderdag 31 mei 2018

Nachtelijke bingewatchtip: The end of the f***ing world



Wat doe je als je in je tentamenweek 's nachts om half 3 wakker wordt en niet meer kan slapen door de warmte en de hooikoorts? Juist ja, een heel seizoen van een serie kijken op Netflix. Gelukkig was deze niet zo lang en kon ik na een vermakelijke plusminus 3 uurtjes weer in slaap vallen terwijl de vogeltjes buiten alweer begonnen te fluiten. Hieronder een kleine review, want ik kan het je best aanbevelen (de serie, niet het onverantwoorde midden in de nacht series kijken als je bijna tentamen hebt). 

Als tijdens de lunch psychopatische James op een niet al te vriendelijke manier benaderd wordt door stereotype moody tiener Alyssa, besluit hij dat zij degene is op wie hij zijn lang voorgenomen moord gaat plegen. Ondanks het feit dat hij vrij incapabel meent te zijn tot het voelen van emotie gaat hij een relatie met haar aan om haar vertrouwen te winnen. James en Alyssa delen een haat naar hun ouders toe en besluiten er, uit initiatief van Alyssa, vandoor te gaan met de auto van James' vader. De twee hebben als doel de biologische vader van Alyssa op te zoeken, die haar elk jaar voor haar verjaardag trouw een kaart stuurt, maar die Alyssa nooit heeft ontmoet. Wat volgt is een roadtrip die steeds verder uit de hand loopt en James en Alyssa die op een andere manier naar elkaar gaan kijken. Met elke aflevering lijkt een uitweg naar een goed einde steeds een stukje kleiner te worden.

Het dominante karakter van Alyssa en het terughoudende karakter van James krijgen meer lagen en diepgang, maar ontwikkelen ook erg naarmate het einde van de serie meer nadert. Beiden zitten echt met zichzelf en de wereld in de knoop. De twee vullen elkaar aan, maar zorgen voor een ravage. Het geheel had wel iets weg van Bonnie en Clyde. Ik had niet veel verwacht van een serie met maar acht afleveringen van elk 20 minuten, maar ik ben blij verrast. Het verhaal ontwikkelt heel snel, maar is toch fijn te volgen en de karakters winnen je als kijker echt voor zich.

Dus, beste lezers van dit blogje, zoek je nog een serie met een tof verhaal die je in een avondje kan wegkijken zonder al te veel te hoeven nadenken? Dan kan ik je The end of the f***ing world zeker aanraden. Eerlijk is eerlijk, het is niet de allerbeste serie die ik ooit heb gezien, maar zeker de moeite waard!

Misschien ook leuk om te vermelden dat ik dit artikel type terwijl ik morgenochtend mijn tentamen heb en nog 3 uur aan hoorcollege te leren heb. En het is op het moment 21:30. Ja, ik vraag het mezelf ook af, why are you like this? Maar sommige dingen, zoals mijn plotselinge neigingen naar het schrijven van blogposts als ik moet leren, zullen nooit veranderen.

Heb jij de afgelopen tijd nog een toffe serie gezien die je kunt aanbevelen?


Verder lezen

maandag 28 mei 2018

Gedachten in een gifje


Het is alsof
Ik soms niet weet wat ik moet zeggen
Terwijl mijn hoofd 
Overstroomt met woorden

(ik heb geen statief het spijt me zeer je gaat het met deze wiebelige beelden moeten doen)
Verder lezen

dinsdag 17 april 2018

Piece by piece • Sketchbook update

The rain
Keeps on falling
Until the riverbanks of the soul can't hold it anymore
And then it will overflow
In colours you have never seen before

Ken je dat gevoel, dat je hoofd bijna overstroomt? Dat je tot in de puntjes van je vingers en tenen vol zit met een bepaalde drang naar iets, met in je hoofd losse flarden van woorden en ideeën, maar je weet gewoon niet hoe je dat alles in godsnaam bijeen moet rapen tot één groot totaalplaatje? 
Het voelt alsof alle honderden ingrediënten voor je op een aanrecht staan, maar je het recept er niet bij hebt gekregen. Of dat je een Ikeakast in elkaar moet zetten zonder de gebruiksaanwijzing. Juist ja, onbegonnen zaak. 

Soms heb ik het idee dat het dan helpt om dat grote idee even los te laten, hoe lastig ook, en gewoon per puzzelstukje aan de slag te gaan. Om gewoon even een uurtje gedachteloos met een klein schetsje of gedichtje bezig te zijn, zonder dat er meteen een heel project aan vast zit. Het hoeft niet perfect, en dat is best een geruststelling. 










Makes sense?                                                   
Verder lezen

zondag 15 april 2018

Twee jaar later



Het is gek hoe dingen in twee jaar tijd opeens compleet anders kunnen zijn. En het is ook gek dat zoveel eigenlijk nog precies hetzelfde is.

'Nee, natuurlijk mag je die niet zien', zei ik tegen mijn vriendin die over mijn schouder meekeek terwijl ik beschermend mijn armen over mijn telefoon heen legde. Enkele momenten daarvoor had ik het webadres van deze pagina ingetikt, niet wetend of ik het ergens in al die tijd nu uit de lucht had gehaald of niet. Niet dus. Maar no way dat ook maar iemand dit mag zien, dacht ik, cringegehalte tot de max dit.

Gek genoeg voelt het toch anders, nu ik alles op mijn gemak teruglees. Het voelt alsof ik een heel klein kijkje neem in mijn brein van twee jaar terug en ik gniffel om de woorden die ik gebruik. Ik glimlach om mijn schetsboekposts met tekeningen waar ik toen, ondanks dat ik constant het woord 'geklieder' gebruik, eigenlijk best wel tevreden mee was. Ik vergelijk ze in mijn hoofd met mijn schetsboek van nu en ik zie de verandering in mijn manier van tekenen en schilderen. Ik zie verandering in mijn manier van doen en denken, hoe subtiel ook.

En ergens ben ik ook wel trots.


Twee dagen geleden werd ik negentien en man dat klinkt oud. Ik denk dat dat volwassen gevoel nooit helemaal zal komen. Ik hoor het van iedereen om me heen, maar dat vind ik niet erg eigenlijk. Ik hoef niet alles te weten en alles te durven, want dan kan ik alles nog uitproberen. Dingen doen zonder te weten hoe of wat, en we zien wel hoe het uitpakt.

Ik herken mezelf nog in de 16-jarige die deze blog aanmaakte, ik heb dezelfde drang naar het creëren van iets unieks. Om niet gewoon te zijn, maar iets te betekenen en iets te doen.
Nee, geen nieuwe blog voor mij, want dat is niet nodig.
En nu heb ik het woord 'ik' ook wel weer genoeg gebruikt.

Welkom bij Chapter 2.0

Verder lezen
|