zondag 7 april 2019

Plaatjes plakken



En toen was opeens de tafel bezaaid met schildpadden, meisjes in zwart-wit, narwallen, rolschaatsen met roze veters en heel erg veel papiersnippers. 

Wat is de gouden formule voor creatieve uitspattingen? Juist ja, de Flow scheurkalender, een overvolle agenda en uitstelgedrag. Serieus, geef me alle tijd van de wereld om iets creatiefs te doen en ik raak mijn knutselspulletjes niet eens aan. Geef me daarentegen een berg aan verplichtingen die overduidelijk prioriteit hebben en ik heb een schaar in mijn hand en ben minicollages aan het maken. Ik kan er ook niks aan doen. Dat is nou eenmaal hoe dat soort dingen gaan bij mij. 

Dat gezegd hebbende moet ik ook nog even kwijt dat ik megafan ben van de Flow scheurkalender. Elke dag staat er een illustratie van een andere illustrator op de papiertjes en elke dag zijn ze weer even leuk. Wonderbaarlijk genoeg kan ik me steeds inhouden om niet naar die van de volgende dag te gluren en is het iedere dag weer een verrassing welk plaatje tevoorschijn komt. Het leuke is dat de websites en instagramaccounts van de kunstenaars er gewoon bij staan.



Sinds 1 januari wordt de stapel kalenderblaadjes op mijn bureau steeds groter, want ik weiger er ook maar één weg te gooien, en vanmiddag bedacht ik eindelijk een doel voor al die mooie plaatjes. Gewapend met schaar en lijmstift ging ik aan de slag en maakte twee minicollages.




En opeens is de middag alweer voorbij en mijn to do lijstje nog altijd even vol. Begin ik al stress te krijgen? Beetje. Ik denk dat ik mijn schaar en lijm maar in ga wisselen voor laptop en studieboek.

Een hele fijne zondag allemaal en vergeet niet te genieten van het zonnetje (als die nog vanachter de wolken vandaan durft te komen tenminste). 


Verder lezen

zaterdag 30 maart 2019

Gezichtjes en gedichtjes



Dit artikel is net als de boekjes waar ik elke dag in krabbel: een verzameling van onsamenhangende woorden en zinnen, afgewisseld met hier en daar een tekeningetje of verfspettertje. En I may or may not have mama's plantjes geplet voor een mooie achtergrond voor mijn schetsboekje. Dat je die plantjes vervolgens amper ziet op de foto's even terzijde.


Ik blijf maar vallen blijven vallen
Tot ik de grond raak en nog verder


I drew a lucky star on the left side of your chest and I hope it helps you breathe


If we swing hard enough
Could we reach where the birds go everyday?


Het is alsof
Ik soms niet weet wat ik moet zeggen
Terwijl mijn hoofd
Overstroomt met woorden

Ik wacht nog steeds op de dag dat ik een keer een gedichtje schrijf dat langer is dan twee zinnen.

*Bonus*
Drie fijne gitaarliedjes 
No One In Heaven - Joel Baker
Festival - John Buckley
Wilderman - Toby Johnson


Verder lezen

donderdag 21 februari 2019

Wat de zon met je doet

Ademen doe je bijna automatisch. Als je er niet bij nadenkt, gaat je borst nog steeds op en neer. Of je daar nu zin in hebt of niet. En waar ik me dan dit weekend opeens over verbaasde is hoeveel makkelijker dat gaat als alles om je heen oké is. 
Als je je bed uit rolt om half acht 's ochtends en het is al licht. 
Als je 's middags het keukenraam openzet en het huis ruikt zomaar ineens midden in de winter naar lente. 
Als je 's avonds naar huis fietst en je wordt voor de verandering niet verrast door een harde regenbui. En ook vooral als je tijdens het fietsen een koptelefoon met écht goede muziek op hebt. 

Maar dat is een gegeven, want ik luister alleen maar écht goede muziek. 


Een meisje staat langs de weg op haar vriendin te wachten. De vriendin komt naar buiten precies op het moment dat ik langs fiets en roept: 'Het is zomer!', terwijl ze lachend haar armen in de lucht gooit. 
Het is helemaal geen zomer, het is februari. Maar ik lach met haar mee. Want ik voel precies wat zij voelt. 

Ik vraag me af hoe het komt dat mensen opeens zo goedgestemd zijn. Maar eigenlijk weet ik het al, want het is de zon. Iedereen heeft de zon gemist.
_______________

Er zijn weer een aantal maanden voorbij en ik zou je niet precies kunnen vertellen waarom deze blog al die tijd zo leeg was. Soms denk ik te veel na over dingen en soms juist te weinig. Soms heb ik woorden teveel en soms tekort. 

Ik kan me nog herinneren hoe ik vroeger dagen achter elkaar spendeerde aan het lezen van boeken. Dat ik 'Julia's reis' las en ook door de tijd wilde kunnen reizen én schilder wilde worden. Of dat ik de boeken van 'The Hunger Games' als trofeeën in mijn kast had staan toen ik iets ouder was. Ze staan er nog steeds, en ze herinneren me aan lange, fijne zomers.
En dan heb je afgelopen zomer, waarin ik veel minder las -ik kan me niet herinneren dat ik voor het laatst voor mijn plezier een boek las- maar heel veel opschreef. In schriftjes, op mijn blogje. 

Het is de zon. De zon die er niet alleen voor zorgt dat alle bloemetjes opeens bloeien, maar die er ook voor zorgt dat mensen als het ware in bloei gaan staan.

✧Pinterest- NomadicPisces
Tekstje waar ik blij van werd.
Dus, wie gaat er morgen mee zwemmen? Ik trakteer op ijs en dat het pas februari is vergeten we even. 





Verder lezen

woensdag 20 juni 2018

Terug naar nu • Projectje



Normaal doe ik het nooit (sporten, ben je gek), maar vandaag ga ik naar buiten om een stukje te rennen. Niet hardlopen, maar gewoon rennen. En mijn hoofd leegmaken. Ik hobbel over de onverharde paadjes langs de weilanden en het water, steeds sneller en net zo lang tot ik niet meer kan. De lucht is donker en na vijf minuten begint het te regenen. Binnen enkele ogenblikken plakt het gele shirt dat ik van de week kocht, puur en alleen omdat ik altijd zo vrolijk word van geel, doordrenkt met water tegen mijn lijf.
Ik vind de regen niet vervelend, want ik vind het fijn om de koele druppels op mijn blote armen te voelen en poeltjes te zien maken in de klei op de grond. Het water in de rivier naast me is opeens gevuld met duizenden kringetjes. Als ik om me heen kijk zie ik de dorpse natuur, en in de verste verte geen mens te bekennen. 



Ik vind het steeds fijner om soms even van die momentjes te pakken waarin ik compleet alleen ben, zonder telefoon, met een boek, tijdschrift, mijn camera of gewoon even alleen mezelf. Een jaar geleden lachte ik nog om het concept van mindfulness. Onzin, dacht ik. Ik wilde me niet eens verdiepen in de precieze betekenis van die 'zweefteverij'. Maar zie, hier zit ik nu toch even volledig uit mezelf een potje mindful te doen, terwijl ik me intussen nog altijd een nuchter persoon kan noemen. 

Het afgelopen jaar ben ik veel veranderd, ik merk het aan alles. De middelbare school heb ik achter me gelaten en op de universiteit is een wereld voor me open gegaan. Ik ben me bewuster van mezelf, maar ook van het feit dat ik nog lang niet weet wie ik echt ben of wat ik echt wil, maar het is leuk om steeds kleine dingetjes te ontdekken. 

Oude patronen doorbreken en meer stilstaan bij kleine momentjes helpen me echt bij dit hele ontdekken. In mijn hoofd zit een soort projectje: 'Ik maar dan anders'. Meer doen wat ik leuk vind, minder doen wat altijd zo lekker veilig is en meer doen wat ik misschien een beetje eng vind. Maar toch nog dicht bij mezelf blijven. 



Dit artikel is een klein beginnetje, maar ik wil nog iets verder uitweiden en uitleggen wat ik precies van plan ben. Eerst even alles in mijn hoofd op een rijtje. Of zal ik het zo zeggen: 'even lekker zweverig en mindful doen', dan komt er vanzelf wel iets zinnigs uit rollen :)

En dan nu de vraag van vandaag:

Op een schaal van 1 tot 10, hoe graag ren jij buiten door een stortbui in je favoriete gele shirt?
1 is 'Tine ben je wel helemaal lekker' (nee) en 10 is 'Ik sta nu buiten in mijn favoriete gele shirt nat te regenen, echt intens genieten dit'.




Verder lezen

zaterdag 9 juni 2018

Woorden die er wel bij pasten


Geïnspireerd op dit korte filmpje van So Sonia, wiens video's altijd kleine kunstwerkjes zijn.


Ze was hier eerder geweest. Je kon het nog zien aan de geplette grassprieten die haar schoenen in de bloemenzee hadden achtergelaten. Ze plaatste haar blote voeten zorgvuldig op precies dezelfde plek en sloot haar ogen. Diep uit haar borst kwam een laag geluid, een melodie die haar ter plekke te binnen schoot, die paste bij hier. Er was kalmte. In haar hoofd en buik en benen. Het was niet moeilijk om te glimlachen, en dus deed ze dat, eerst met haar mondhoeken en daarna ook met haar ogen. Ze voelde dat ze glimlachte met haar hele lichaam, ook al wist ze dat dat eigenlijk niet kon.
En toch was het niet hetzelfde.


Is het mogelijk om een moment in de tijd een tweede keer mee te maken? Precies op dezelfde manier? Ze tuurde door haar wimpers en keek voor het eerst verder dan ze al die keren daarvoor had gedaan en dat was het moment waarop ze besefte. Echt besefte. Ze besefte zich dat de grassprieten overal even groen waren, dat de madeliefjes die tot hoever ze kon zien allemaal net zo in de wind dansten als degene die ze al achter zich had gelaten. En ze besefte zich dat het zetten van een stap vooruit niet eng was omdat alles daar nieuw was maar omdat zij zelf in wezen anders was. Dit moment voelde vertrouwd onvertrouwd omdat alles hetzelfde was behalve zij. En dat was het moment waarop ze voor het eerst haar voeten op durfde te tillen en niet achter maar voor haar neer liet komen.

Het gras voelde verfrissend maar niet koel, want de zon had er al die tijd op geschenen, alsof ze warm verwelkomd werd. Haar lichaam glimlachte opnieuw en ze kreeg de neiging om nog een stap te zetten, want hoewel achter goed voelde voelde vooruit beter, en dus deed ze dat. En daarna nog een keer, en nog een keer, net zo lang tot ze niet liep maar rende en het voelde alsof ze vloog. Ze was hier nog nooit geweest, want het gras stond nog recht overeind, maar ze plaatste haar voeten zorgvuldig op de groene sprieten.
Ze was hier niet eerder geweest, en het was een beetje eng, maar het enige dat ze ervoor hoefde te doen was blijven ademen.


Ken jij de filmpjes van So Sonia al?

(Zo nee, ga je als de wiedeweerga abonneren :))

Verder lezen

woensdag 6 juni 2018

One point perspective


Soms beeld ik me in dat mijn hoofd een kamer is vol ladenkastjes. In de laden zitten herinneringen, ideeën en gedachten. Sommige laatjes blijven altijd dicht, andere maak ik heel vaak open, maar de inhoud blijft altijd hetzelfde. Ik kan de laatjes wel bijvullen, maar hier zit de moeilijkheid, of misschien juist schoonheid ervan: dat kan ik niet alleen.


Een paar weken terug zei een vriendin tegen me: 'Als je erover nadenkt zijn tegenstellingen helemaal geen tegenstellingen, maar in principe juist gelijk aan elkaar'.
Ik zal je eerlijk vertellen, daar miste ik de logica even van. Ze probeerde het me vervolgens uit te leggen. Maar zoals ik zelf ook vaak genoeg ervaar, soms zijn woorden niet toereikend.

Vanmiddag kwam ze erop terug. Ze gaf me een eigenlijk heel simpel metafoor dat me even aan het denken zette.

'Imagine a hill. Any hill. And then imagine someone standing at the bottom and someone else standing at the top. The person at the bottom will say that this hill is going upward, and the person at the top will say that this hill is going downward. Those are two opposites but no matter how you describe the hill, it still just remains the same thing. Opposites is all a matter of perspective but it doesn’t actually change anything about the world itself. In the world we live in, opposites don’t exist.' (klik op de quote om naar het artikel op haar blog te gaan)

We denken allemaal in kaders, en soms vinden we laatjes in ons hoofd die we vergeten waren of nooit eerder openden, maar de inhoud, en daarmee de mogelijkheden tot een ander perspectief, blijft gelimiteerd. Dat, tenzij we soms eens in de laatjes van iemand anders' hoofd mogen kijken.

De keren dat je een realisatiemoment hebt van 'wauw, zo heb ik nooit eerder gedacht', vind ik de leukste momenten. En elke keer als je zo'n momentje hebt, groeit je eigen kader weer een stukje. Het is niet zo zeer moeilijk, soms hoef je alleen maar iets simpels als een vraag te stellen om je perspectief iets bij te schaven.


Lezen, kijken, vragen, luisteren. Een kijkje in iemand anders' hoofd kost niet zoveel als je denkt.

Is er iets dat jouw eigen perspectief de afgelopen tijd heeft veranderd?


Verder lezen

donderdag 31 mei 2018

Nachtelijke bingewatchtip: The end of the f***ing world



Wat doe je als je in je tentamenweek 's nachts om half 3 wakker wordt en niet meer kan slapen door de warmte en de hooikoorts? Juist ja, een heel seizoen van een serie kijken op Netflix. Gelukkig was deze niet zo lang en kon ik na een vermakelijke plusminus 3 uurtjes weer in slaap vallen terwijl de vogeltjes buiten alweer begonnen te fluiten. Hieronder een kleine review, want ik kan het je best aanbevelen (de serie, niet het onverantwoorde midden in de nacht series kijken als je bijna tentamen hebt). 

Als tijdens de lunch psychopatische James op een niet al te vriendelijke manier benaderd wordt door stereotype moody tiener Alyssa, besluit hij dat zij degene is op wie hij zijn lang voorgenomen moord gaat plegen. Ondanks het feit dat hij vrij incapabel meent te zijn tot het voelen van emotie gaat hij een relatie met haar aan om haar vertrouwen te winnen. James en Alyssa delen een haat naar hun ouders toe en besluiten er, uit initiatief van Alyssa, vandoor te gaan met de auto van James' vader. De twee hebben als doel de biologische vader van Alyssa op te zoeken, die haar elk jaar voor haar verjaardag trouw een kaart stuurt, maar die Alyssa nooit heeft ontmoet. Wat volgt is een roadtrip die steeds verder uit de hand loopt en James en Alyssa die op een andere manier naar elkaar gaan kijken. Met elke aflevering lijkt een uitweg naar een goed einde steeds een stukje kleiner te worden.

Het dominante karakter van Alyssa en het terughoudende karakter van James krijgen meer lagen en diepgang, maar ontwikkelen ook erg naarmate het einde van de serie meer nadert. Beiden zitten echt met zichzelf en de wereld in de knoop. De twee vullen elkaar aan, maar zorgen voor een ravage. Het geheel had wel iets weg van Bonnie en Clyde. Ik had niet veel verwacht van een serie met maar acht afleveringen van elk 20 minuten, maar ik ben blij verrast. Het verhaal ontwikkelt heel snel, maar is toch fijn te volgen en de karakters winnen je als kijker echt voor zich.

Dus, beste lezers van dit blogje, zoek je nog een serie met een tof verhaal die je in een avondje kan wegkijken zonder al te veel te hoeven nadenken? Dan kan ik je The end of the f***ing world zeker aanraden. Eerlijk is eerlijk, het is niet de allerbeste serie die ik ooit heb gezien, maar zeker de moeite waard!

Misschien ook leuk om te vermelden dat ik dit artikel type terwijl ik morgenochtend mijn tentamen heb en nog 3 uur aan hoorcollege te leren heb. En het is op het moment 21:30. Ja, ik vraag het mezelf ook af, why are you like this? Maar sommige dingen, zoals mijn plotselinge neigingen naar het schrijven van blogposts als ik moet leren, zullen nooit veranderen.

Heb jij de afgelopen tijd nog een toffe serie gezien die je kunt aanbevelen?


Verder lezen
|